از جمکران تا حرم، جاده‌ای به وسعتِ دلتنگیِ یک ملت برای وداع با رهبری شهید تشکیل شده است.

به گزارش خبرنگار گروه اجتماعی پایگاه خبری تحلیلی پیارم به نقل از «هرمز»؛ امروز شهر مقدس قم، شاهد رویدادی است که در تاریخ معاصر ایران کم‌نظیر است. از نخستین ساعات صبح، مسیرِ هفت کیلومتریِ «حرم تا حرم» — از میعادگاه منتظران در مسجد مقدس جمکران تا بارگاه ملکوتی حضرت فاطمه معصومه (س) — شاهد حضور سیل عظیمی از دلدادگانی است که برای تجدید بیعت و وداع با رهبر شهیدشان، از جای‌جای ایران اسلامی خود را به این نقطه رسانده‌اند.

فضا، فضایی آکنده از حزن و حماسه است. گویی زمین و زمان در قم ایستاده‌اند تا گواه وفاداری ملتی باشند که در سخت‌ترین آزمون‌های تاریخ، هرگز امام خود را تنها نگذاشته‌اند. در این میان، چهره‌ها تماشایی است؛ پیرمردانی که عصازنان با چشمانی اشک‌بار از یادآوریِ خاطراتِ دورانِ مبارزه می‌گویند و جوانانی که با سربندهای «یا حسین» و «جانم فدای رهبر»، پرشورتر از همیشه، استواریِ نسلِ جدید را به رخ می‌کشند.

کودکانی که دست در دست والدین خود، تصویر رهبر شهید را در آغوش دارند، گویی میراث‌دارِ حقیقتی بزرگ شده‌اند. صدای مداحی و نوحه‌سرایی که در سراسر این مسیر طنین‌انداز است، با صدای «لبیک یا حسین» جمعیت در هم آمیخته و جلوه‌ای کم‌نظیر از اتحاد ملی را پدید آورده است. هر قدمی که برداشته می‌شود، فریادی است بر سر دشمنانی که گمان می‌کردند با شهادتِ ستون‌های نظام، این خیمه فرو می‌ریزد؛ اما امروز قم، پایتختِ بصیرت، پاسخی کوبنده به تمام بدخواهان داده است.

در میان جمعیت، گروه‌های مردمی با برپایی ایستگاه‌های صلواتی، پذیرای زائرانی هستند که کیلومترها راه را برای رسیدن به این وداعِ تاریخی پیموده‌اند. گرمای خورشید، مانع از حرکتِ این سیلِ انسانی نشده و هرچه به لحظاتِ تشییع نزدیک‌تر می‌شویم، تراکم جمعیت در ورودی‌های حرمِ کریمه اهل‌بیت (س) بیشتر می‌شود.

اینجا قم است؛ شهری که امروز نه تنها محلِ اجتماعِ عزاداران، بلکه میعادگاهِ تجدیدِ عهد با آرمان‌هایی است که رهبر شهیدمان، تمامِ عمرِ خود را صرفِ اعتلای آن‌ها کرد. پیر و جوان، زن و مرد، همه آمده‌اند تا ثابت کنند اگرچه «او» در میان ما نیست، اما «راه» او همچنان با صلابت ادامه دارد. حضورِ حماسیِ مردم در مسیر جمکران تا حرم، گواهی است بر این حقیقت که نهضتِ اسلام با خونِ پاکِ یارانِ صدیقِ انقلاب، نه تنها متوقف نمی‌شود، بلکه نهالی است که با هر شهادت، ریشه‌دارتر و تناورتر از پیش خواهد شد. این تشییع، تنها یک بدرقه نیست؛ یک بیعتِ دوباره و استوار برای ادامه‌ی مسیرِ دشوارِ اما روشنِ آینده است.